2006, een persoonlijk -en lang- retrospect
2006 was me het jaartje wel en als ik heel eerlijk moet zijn, ben ik blij dat het zo goed als voorbij is. Sorry hoor 2006, maar we klikten gewoon niet en dat neem ik je niet kwalijk, 'no hard feelings'?
En zo erg wás het eerlijk gezegd ook niet, zakelijk gezien ging het erg goed en wil ik zeker niet klagen, maar deze blog gaat over de sportieve kant van onze leventjes. En sportief gezien was 2006 een beetje een flutjaar (netjes gezegd he?!). Waar ging het mis?
Dit jaar reed ik voor het Nederlandse Ghost Bikes team en de eerste wedstrijd bakte ik er meteen al niets van. Maar ik bleef er in elk geval nog óp zitten, al zou mijn teamgenote nog één incidentje kunnen herinneren waarbij ik -keihard- rechtdoor ging en een flinke duikelijk maakte in de bosjes. Verder bleef het dat weekeinde bij een kleine ego-kneusing maar een super 3e plek voor mijn teamgenote.
Eind juni reed mijn broertje met zijn knie tegen een boom in Winterberg en beëindigde daarmee zijn seizoen door 2 spieren af te scheuren (ik bespaak je de medische benamingen, die weet ik toch niet meer). En een week later was het mijn beurt.
Ik had nog zo voorgenomen 2 weken voor de wedstrijd in Rittershausen (Duitsland) geen risico's te nemen, maar tóch ben ik naar Winterberg gegaan en ging onderuit op dezelfde plek als Patrick de week ervoor. Het was heel vreemd, ik ging er keihard en dacht nog "zo hard ga ik hier nooit" en daarna een heel vervelend en angstig gevoel "ik ga vallen... en hard ook". Maar dat val-moment duurt dan nog úren (voor je gevoel). Met deze val kneusde ik brak ik meerdere ribben van mijn rechterkant van de wervelkolom en zat die maandag thuis aan de ibuprofen ipv op werk. Trots weerhield me ervan om me ziek te melden, had ik pvd nog nooit gedaan wegens mijn sport, dus nu ook niet en dinsdag zat ik er alweer (al moest je geen wonderen van me verlangen).
2 weken later vertrok ik wél naar Rittsershausen, maar met zoveel kneusingen was het nagenoeg onmogelijk om goed te sturen en werd ik bang. Natuurlijk viel ik weer en hield er een verdoofde rechterschouder aan over, waarmee ik na een week naar de fysiotherapeut ging. Mijn slijmbeurs zou een flinke klap hebben gehad wat me uiteindelijk 6 weken rust heeft gekost. Met 4 weken reed ik heel voorzichtig weer op een testfiets van Kona en nar 6 weken voelde ik me weer in mijn element, 's ochtends zei ik nog gedag tegen de fysio om daar voorlopig niet meer te hoeven melden. En 's middags viel ik mijn knieen aan gort door de bike van een andere goede vriend Reinier te testen. Wederom enkele weken van de bike, slecht een controle bezoek aan (dezelfde) fysio en uiteindelijk zou ik nog lang last hebben van deze crash.
Het NK stond gelukkig op 15 oktober gepland in Namur in Belgie en het lukte me redelijk om weer fit te worden. Mijn grootste zorg echter was iets wat bijna niet te omschrijven is, maar wat ik omschrijf als 'game'. Het gevoel dat je krijgt als je weer als jezelf op de fiets zit, niet meer bang bent om te vallen, maar weer kunt genieten. Ik had slechts 3x ervoor op de downhillbike gezeten en het baarde me wel een beetje zorgen. Patrick was even ervoor me me mee geweest naar Winterberg en was het ook al opgevallen. Maar op de zaterdag voor de wedstrijd kreeg ook hij weer het idee dat ik weer in mijn 'game' kwam, zo voelde het voor mij ook. En juist toen viel ik weer.
Hoe het precies gebeurde is moeilijk uit te leggen, maar ik duikelde schuin rechts over mijn stuur. Ving mezelf eerst op met mijn elleboog en viel daarna op mijn schouder. Nu moet je weten dat ik een heel geavanceerd beschermingspak draag, waarin ik uitzie als een moderne gladiator. Mijn rechterknie is ook wat verdraaid geweest omdat ik ingeklikt rij. Na de crash was ik een beetje van de wereld, mijn arm was verdoofd (hm slijmbeurs vast echt nu dacht ik). Ik reed naar de opstapplek voor de pendelbus, heb koetjes-en-kalfjes gesproken met een nederlandse jongen, maar ik verging van de pijn. Ook de busrit naar boven (geen houvast, in een volle laadbak met bikers en bikes staan) was verschrikkelijk afzien en deze keer niet vanwege wagenziekte.
Het was na een half uurtje wanneer Patrick terug kwam dat hij zei dat mijn schouder raar stond en dat we naar de ambulance dienst zijn gelopen, die heeft mijn schouder iets gecorrigeerd die achteraf weer redelijk op de plek was geschoven.
Goed. Inmiddels is het 10 weken laten en hoe verloopt zo'n schouder-uit-de-kom blessure?
De eerste 2 weken zijn zeer pijnlijk, tranen in je ogen-pijnlijk zelfs. Ik had er ook verstandiger aan gedaan ipv naar de ambulance te lopen, naar het ziekenhuis te gaan, want dan hadden ze een mri gemaakt en dat scheelt én veel gedoe met je zorgverzekering om fysiotherapie en zit je achteraf nooit af te vragen waarom het zolang duurt.
En het duurt voor je gevoel lang, maar dat is voor elke sportieveling moeilijk, vraag dat Koekiemonster maar. Maar het duurt ca 6 weken eer je weefsel is hersteld, soms iets langer. Ik kon na een kleine 2 weken héél voorzichtig autorijden, na 3 weken zelfstandig in de stad (in de achteruit was pijnlijk en de 5e versnelling helemaal niet én oja, ik moest Monique met de sponsorbus sturen zodat ik met de personen auto kon rijden, de bus kon ik niet bedienen).
Spinning kan ik weer redelijk gaan oppakken, de sessie van vanochtend verliep nagenoeg pijnloos en het is nu een kwestie van spierkracht en spierconditie ontwikkelen. Dat doe ik door tegen de muur op te drukken, met kleine gewichtjes biceps en triceps te trainen.
Woensdag 3 januari heb ik weer een afspraak bij mijn fysiotherapeute en ik denk dat ik vanaf dat moment de training flink omhoog durf te schroeven. Ik heb nog steeds specifieke belemmeringen en sommige plotselinge bewegingen doen nog pijn, maar in de dagelijkse bezigheden heb ik er nagenoeg geen last van en dat voelt goed. Met een beetje geluk hoor ik de komende week ok meer over mijn nieuwe sponsorbike (voor een ander merk, je zou bijna denken dat de vorige bike behekst was) en ook daar heb ik enorm veel zin in. Een nieuwe motivator erbij om lekker fit te worden voor het bikeseizoen 2007 helemaal gaat beginnen.
En zo erg wás het eerlijk gezegd ook niet, zakelijk gezien ging het erg goed en wil ik zeker niet klagen, maar deze blog gaat over de sportieve kant van onze leventjes. En sportief gezien was 2006 een beetje een flutjaar (netjes gezegd he?!). Waar ging het mis?
Dit jaar reed ik voor het Nederlandse Ghost Bikes team en de eerste wedstrijd bakte ik er meteen al niets van. Maar ik bleef er in elk geval nog óp zitten, al zou mijn teamgenote nog één incidentje kunnen herinneren waarbij ik -keihard- rechtdoor ging en een flinke duikelijk maakte in de bosjes. Verder bleef het dat weekeinde bij een kleine ego-kneusing maar een super 3e plek voor mijn teamgenote.
Eind juni reed mijn broertje met zijn knie tegen een boom in Winterberg en beëindigde daarmee zijn seizoen door 2 spieren af te scheuren (ik bespaak je de medische benamingen, die weet ik toch niet meer). En een week later was het mijn beurt.
Ik had nog zo voorgenomen 2 weken voor de wedstrijd in Rittershausen (Duitsland) geen risico's te nemen, maar tóch ben ik naar Winterberg gegaan en ging onderuit op dezelfde plek als Patrick de week ervoor. Het was heel vreemd, ik ging er keihard en dacht nog "zo hard ga ik hier nooit" en daarna een heel vervelend en angstig gevoel "ik ga vallen... en hard ook". Maar dat val-moment duurt dan nog úren (voor je gevoel). Met deze val kneusde ik brak ik meerdere ribben van mijn rechterkant van de wervelkolom en zat die maandag thuis aan de ibuprofen ipv op werk. Trots weerhield me ervan om me ziek te melden, had ik pvd nog nooit gedaan wegens mijn sport, dus nu ook niet en dinsdag zat ik er alweer (al moest je geen wonderen van me verlangen).
2 weken later vertrok ik wél naar Rittsershausen, maar met zoveel kneusingen was het nagenoeg onmogelijk om goed te sturen en werd ik bang. Natuurlijk viel ik weer en hield er een verdoofde rechterschouder aan over, waarmee ik na een week naar de fysiotherapeut ging. Mijn slijmbeurs zou een flinke klap hebben gehad wat me uiteindelijk 6 weken rust heeft gekost. Met 4 weken reed ik heel voorzichtig weer op een testfiets van Kona en nar 6 weken voelde ik me weer in mijn element, 's ochtends zei ik nog gedag tegen de fysio om daar voorlopig niet meer te hoeven melden. En 's middags viel ik mijn knieen aan gort door de bike van een andere goede vriend Reinier te testen. Wederom enkele weken van de bike, slecht een controle bezoek aan (dezelfde) fysio en uiteindelijk zou ik nog lang last hebben van deze crash.
Het NK stond gelukkig op 15 oktober gepland in Namur in Belgie en het lukte me redelijk om weer fit te worden. Mijn grootste zorg echter was iets wat bijna niet te omschrijven is, maar wat ik omschrijf als 'game'. Het gevoel dat je krijgt als je weer als jezelf op de fiets zit, niet meer bang bent om te vallen, maar weer kunt genieten. Ik had slechts 3x ervoor op de downhillbike gezeten en het baarde me wel een beetje zorgen. Patrick was even ervoor me me mee geweest naar Winterberg en was het ook al opgevallen. Maar op de zaterdag voor de wedstrijd kreeg ook hij weer het idee dat ik weer in mijn 'game' kwam, zo voelde het voor mij ook. En juist toen viel ik weer.
Hoe het precies gebeurde is moeilijk uit te leggen, maar ik duikelde schuin rechts over mijn stuur. Ving mezelf eerst op met mijn elleboog en viel daarna op mijn schouder. Nu moet je weten dat ik een heel geavanceerd beschermingspak draag, waarin ik uitzie als een moderne gladiator. Mijn rechterknie is ook wat verdraaid geweest omdat ik ingeklikt rij. Na de crash was ik een beetje van de wereld, mijn arm was verdoofd (hm slijmbeurs vast echt nu dacht ik). Ik reed naar de opstapplek voor de pendelbus, heb koetjes-en-kalfjes gesproken met een nederlandse jongen, maar ik verging van de pijn. Ook de busrit naar boven (geen houvast, in een volle laadbak met bikers en bikes staan) was verschrikkelijk afzien en deze keer niet vanwege wagenziekte.
Het was na een half uurtje wanneer Patrick terug kwam dat hij zei dat mijn schouder raar stond en dat we naar de ambulance dienst zijn gelopen, die heeft mijn schouder iets gecorrigeerd die achteraf weer redelijk op de plek was geschoven.
Goed. Inmiddels is het 10 weken laten en hoe verloopt zo'n schouder-uit-de-kom blessure?
De eerste 2 weken zijn zeer pijnlijk, tranen in je ogen-pijnlijk zelfs. Ik had er ook verstandiger aan gedaan ipv naar de ambulance te lopen, naar het ziekenhuis te gaan, want dan hadden ze een mri gemaakt en dat scheelt én veel gedoe met je zorgverzekering om fysiotherapie en zit je achteraf nooit af te vragen waarom het zolang duurt.
En het duurt voor je gevoel lang, maar dat is voor elke sportieveling moeilijk, vraag dat Koekiemonster maar. Maar het duurt ca 6 weken eer je weefsel is hersteld, soms iets langer. Ik kon na een kleine 2 weken héél voorzichtig autorijden, na 3 weken zelfstandig in de stad (in de achteruit was pijnlijk en de 5e versnelling helemaal niet én oja, ik moest Monique met de sponsorbus sturen zodat ik met de personen auto kon rijden, de bus kon ik niet bedienen).
Spinning kan ik weer redelijk gaan oppakken, de sessie van vanochtend verliep nagenoeg pijnloos en het is nu een kwestie van spierkracht en spierconditie ontwikkelen. Dat doe ik door tegen de muur op te drukken, met kleine gewichtjes biceps en triceps te trainen.
Woensdag 3 januari heb ik weer een afspraak bij mijn fysiotherapeute en ik denk dat ik vanaf dat moment de training flink omhoog durf te schroeven. Ik heb nog steeds specifieke belemmeringen en sommige plotselinge bewegingen doen nog pijn, maar in de dagelijkse bezigheden heb ik er nagenoeg geen last van en dat voelt goed. Met een beetje geluk hoor ik de komende week ok meer over mijn nieuwe sponsorbike (voor een ander merk, je zou bijna denken dat de vorige bike behekst was) en ook daar heb ik enorm veel zin in. Een nieuwe motivator erbij om lekker fit te worden voor het bikeseizoen 2007 helemaal gaat beginnen.
posted by Anoniem at
zaterdag, december 30, 2006
|
2 comments
