3 januari...dat was zelfs al eergisteren...

Tsja, ik loop weer eens gigantisch achter met het bloggen...maar ik heb een goed excuus...ik loop nu eenmaal nog niet zo snel ;-)

Waar zal ik eens mee beginnen? Eerst maar even heel kort een voorgeschiedenis van mijn blessureleed... in september 2004 heb ik een 'bootongelukje' gehad. Ik lag heerlijk te zonnen op het dek van een botter toen een kluiverboom losschoot en mij meenam voor een vluchtje door de lucht. Gevolg op wat blauwe plekken, deukjes en schaafwondjes na, ook nog het schaambot aan mijn linkerkant en het gewricht van mijn rechterheup gebroken... Van dat laatste heb ik nog steeds wat last, om het maar even zo te zeggen. Ik ben een lange tijd bezig geweest met revalideren, heb er echt het maximale uitgehaald wat er nog in zat...maar helaas was dat voor mij niet voldoende. Ik kon steeds minder, de pijn werd erger, ik kon niet meer het leventje leiden (wel lijden...) dat ik wilde. Dit alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik, een jonge meid (was destijds nog maar 35 ;-) ) , afgelopen oktober een belangrijke beslissing heb genomen.

Weg met mijn ondertussen versleten heup! Kom maar op met een nieuwe! Oftewel ik heb me laten opereren. De operatie vond plaats op 15 november en die is gelukkig helemaal goed gegaan. "Het was er 1 uit het boekje"....om maar even mijn chirurg te citeren, en ook wel nodig zei hij...

Toen begon het revalidatieproces dus opnieuw, maar gelukkig had ik de afgelopen 2 jaar al genoeg ervaring opgedaan...dus lopen met krukken ging me al snel goed af... pijn viel me ontzettend mee, met name ongeloooooooooooooflijke spierpijn...maarja dat was allemaal wel logisch en verklaarbaar: de spieren en pezen waren losgemaakt en opzij gelegd omdat ze ruimte moesten hebben om bij mijn gewricht te komen...en laten nu net mijn beenspieren wel goed ontwikkeld zijn...zware klus dus...en daarbij komt ook nog eens dat de chirurgen bij zo'n operatie het betere hak- en beitelwerk hanteren....geen wonder dat ik later helemaal onder de bloeduitstortingen zat.... maar goed... dat is allemaal bijzaak en niet belangrijk!

De 1e 7 weken mocht ik veel dingen niet, zoals zonder kruk lopen, bukken, buigen, benen kruisen, op m'n zij slapen etc etc...best wel lastig, maar gelukkig kreeg ik hulp en ging het allemaal goed.

3 januari (ha: de beruchte officiële startdatum van dit blog...tsja en dat er dan soepkippen zijn die al eerder beginnen met bloggen...altijd haantje de voorste he... is soephaantje geen betere naam? ;-) ) moest ik terug naar Nijmegen voor controlefoto's en voor het bepalen van verder beleid...

De foto zag er goed uit...binnenkort te zien op dit blog (let op: alleen voor 18 jaar en ouder...)
en heb ik groen licht gekregen om verder te gaan met de volgende fase van mijn revalidatieproces... en daar ben ik nu dus beland...hoe dat allemaal in z'n werking gaat, lezen jullie in het volgende verhaaltje (anders wordt deze wel errug lang en dit is meer bedoeld als intro-tje...)