De storm is weer gaan liggen...

Je hebt wel eens van die dagen waarop je denkt: bl*ahhhhhhhh (ik druk me even netjes uit...). Gisteren had ik zo'n dag. De dag begon gewoon, althans dat dacht ik. Het 's morgens soepel fietsen van mijn stijve spieren, pezen en wat er allemaal nog meer inzit, ging eigenlijk al niet lekker. In de loop van de ochtend kreeg ik er steeds meer last van, ze werden stijf en hard, de spier bij mijn litteken werd alweer een hele bobbel, kreeg steken, voelde me moe...kortom bl*ahhhhhhhh...
Het weer werkte ook al niet mee: storm, regen, storm, regen en voor de verandering storm en regen...oftwel niet echt lekker weer om een stukkie te gaan wandelen (kunnen mijn blauwe pluizige haartjes niet zo goed tegen...)...
Als ik al een keer zo'n bl*ahhhhhhhh dag heb, leef ik me het liefst (fysiek) uit...je kent het wel: effe lekker op de fiets en trappen maar... maar helaas dat ging dus niet (en voorlopig ook nog niet ;-( )...tsja dan mijn alternatief uitgeprobeerd: staren en wegdromen bij mijn fietsje... en dat werkte!

In ieder geval stond ik weer vrolijk op, de zon scheen hier in het verre oosten en ben dus ook naar buiten gevlucht: frisse lucht. Heb lekker een klein uurtje gewandeld (met kruk), muziekje in mijn oren en genoten van het zonnetje! Straks heerlijk schaatsen kijken... ben weer ; - )
De storm is dus weer gaan liggen, zowel letterlijk als figuurlijk!

Pluspuntje van gisteren (schouderklopje voor mezelf): normaal gesproken als ik moe ben en pijn heb en het wil allemaal niet, snaai ik alles wat ik maar in huis heb liggen... en geloof me, heb nog steeds koekjes en veel chocolaatjes...maar ik bedacht me 's avonds pas dat ik gewoon niks heb genomen, heb er niet eens aan gedacht! Da's toch een goed teken??