Blij, blij, blij

Ik ben zó blij, blij, blij... niet alleen omdat het de afgelopen dagen zulk heerlijk voorjaarsweer is geweest, niet alleen omdat ik mijn Panda heb besteld ('t is de lichtblauwe geworden... afgelopen donderdag tijdens het afdelingsuitje werden we in teams verdeeld, met ieder team een eigen kleur t-shirt..en ja, jullie raden het al: ik kreeg een lichtblauw t-shirt... hoeveel duidelijker moeten en kunnen voortekenen nog zijn???)... maar waarom ik ook nog eens zó blij, blij, blij ben?

Gisteren ben ik weer naar Nijmegen geweest voor een controle. De laatste keer was in januari... Dit keer mocht ik weer langs bij Dr. Pavlov himself, degene die mij geopereerd heeft... Eerst weer even foto's laten maken en yes: ze zagen er goed uit. Erg goed zelfs! Het bot was mooi en stevig met zowel de kom als de pin vergroeid... daar kan ik het wel een tijdje mee doen!!! Ik hoef dan ook pas weer over 3 jaar terug te komen voor controle... Ik had er zelf al wel een goed gevoel over, maareh het is toch fijn om het nog even van een 'expert' bevestigd te krijgen. Sprong dan ook een gat in de lucht (tsja, óók dat kan ik weer....hihi)...

Maandag ga ik weer een start maken met werken... (zucht, de afgelopen dagen was toch wel erg lekker met dat weertje ;-) ) enneh woensdag is dan de echte vuurdoop.... mijn eerste poging om weer eens te gaan spinnen...

Ik ben moe van mijn weekend...

..of gewoon van héél vorige week... Na de teampresentatie woensdag, had ik donderdag een bedrijfsuitstap tot 's avonds laat. Vrijdag ging ik met Patrick biken. We hadden lekker vrij genomen en na lang beraad besloten we naar zuid Limburg te gaan...


We waren pas om half één in Brunsum en rond één uur zaten we op de fiets. Het begon al meteen hardstikke leuk. Veel singletracks en boomwortels, meteen hadden we al lol. Maar ook veel modder. De route van Brunsum over de Brunsummerheide bestaat uit 3 rondjes en start bij rondje 1. Bij de splitsing naar route 2 besloten we om die erbij te pikken. Dat zou ± 25km én ± 15km bij elkaar worden. Route 2 was net zo gaaf, met nóg veel meer modder wat de snelheid eruit haalde. Om 17u zaten we nog op route 2 en we begonnen ons zorgen te maken. Gelukkig onterecht, want we reden wel goed, echter duurde het gewoon heel lang. Half zeven waren we terug bij de auto. Koud en hongerig. De chinees van Brunsum opgezocht en om acht uur reden we naar huis!

Zaterdag had ik een Girlzz Offroad dag, dus ik moest op tijd opstaan, om 9u in Soest zijn om wéér een hele dag op de bike te zitten. Was natuurlijk geen verrassing dat dat niet heel soepel verliep. Rond 11 uur verloor de groep mij uit het oog en ben ik terug naar de StayOkay van Soest gereden. Ik zat net aan de thee toen ik een telefoontje kreeg om iemand op te komen pikken die was gevallen. Echter kon ik daarmee, heel voorzichtig, naar het ziekenhuis in Amersfoort rijden, want die had een gebroken sleutelbeen.

Rond half vier zat ik aan de lunch en iets na vier'en sloot ik weer aan bij de dames om nog een uurtje mee te biken (op een ernstig laag pitje).

Zondag met Imre naar de schapen geweest. Op donderdag was het hoeden van schapen namelijk één van de onderdelen en de 'herder' gaf ook training aan honden. Imre en ik moesten lang wachten tot iedereen zijn training had gedaan, voor we mochten gaan testen of Imre dat wel leuk vond. En of ie überhaubt schapen zag zitten... ik liet 'm los en hij stoof meteen om de schapen heen!!! Ik barstte van trots om dat het kleine zwarte mormel instinctief gewoon snapte wat ie met die beesten aanmoest. Echter mist ie natuurlijk de opleiding om het ook goed te doen en hij is nog niet snel genoeg. Na verloop van tijd was ie de schapen eerder aan het wegjagen ipv terugdrijven omdat ie er niet meer omheen kon rennen. Maar hij vond het toch leuk!!


Half 2 waren we weer thuis en dat was vroeg genoeg om voor de buis in slaap te vallen tot Monique thuiskwam :-)

Team presentatie @ Stappenbelt

Vanavond was de teampresentatie in de winkel van Stappenbelt Sportfietsen Apeldoorn. Waar het xc team Stappenbelt BMC werd voorgesteld aan familie, vrienden, sponsoren en andere geïnteresseerden. Ook ik kreeg de kans om mezelf te presenteren en Hans van Bon nam een gezellig mini-interview af (met alle renners). Hij was razend enthousiast en zeer geïnteresseerd in downhill.

Mijn Switch is bijna klaar, op een paar details na. Echter hoorde ik vanavond ook dat er in Winterberg 20 cm sneeuw was gevallen én dat ze nog veel meer verwachten. Slecht nieuws voor ons en de mannen van het bikepark daar, die met alle macht aan het park hadden gewerkt om 31 maart open te kunnen gaan.

De Switch is bijna klaar

Hans van Bon nam een mini interview af en reageerde enthousiast op de downhill foto’s op de achtergrond

De verleiding...

Soms is het gewoon heel moeilijk om de verleiding te weerstaan...
Nee, dit keer heb ik het niet over lekker eten, ijs of Tiramisù... Nee, dit keer gaat het over iets heel anders.

16 Maart jl. kwam namelijk de nieuwste CD van Biagio Antonacci uit ;-)
Aangezien mijn ouders begin april naar Italië gaan, had ik ze al de opdracht gegeven (lees: vriendelijk, doch zeeeeeeeeeeeer dwingend ;-) verzocht) om deze voor mij te kopen. Kan ik me tenminste goed voorbereiden op het concert dat hij 30 juni in Milano geeft (en waar ik bij ben ;-) )

Maareh nu ik de laatste tijd de mogelijkheden van internet aan het ontdekken ben (ja, inderdaad soms val ik ook onder de groep 'laggards' ...), kwamen er ineens allemaal liedjes van zijn nieuwste CD voorbij vliegen. En niet alleen vlogen ze voorbij, ze kwamen terug en streken neer en begonnen in eerste instantie te fluisteren: dai ascoltaci...
En dat ging steeds harder en harder en steeds dwingender tot dat ik de verleiding niet meer kon weerstaan en ze gewoon MOEST luisteren. En voor ik het wist, stonden ze ook ineens op mijn I-pod...

Maareh Biagio, non ti preoccupare... ik koop 'm ook nog gewoon! De originele versie komt gewoon in mijn Biagio-collectie te staan, dusseh je zult er geen panino minder om eten ;-)

Blauw monster...

En dan heb ik het dit keer niet over mijzelf (koekiemonster is namelijk ook blauw...). Nee, dit keer bedoel ik er een auto'tje (het woord 'auto'tje' in dit blog is niet kleinerend of denigrerend bedoeld, maar juist liefkozend ;-) ) mee. Mijn eerste auto'tje was een Fiat Uno(tje), heb er vele jaren plezier van (en mee) gehad. Maar aan alle goede dingen schijnt een eind te moeten komen (wie dat ooit bedacht heeft???), dus op een gegeven moment vond ik het tijd worden voor een ander autotje... dat werd mijn huidig autotje (voor de mannen: een Volkswagen Polo; voor de vrouwen: een groene (haha, geintje) ). Al bijna 4 jaar plezier mee gehad...maar aangezien dit dé periode voor nieuwe dingen voor mij lijkt te zijn... (ik noem maar even: een nieuwe wielrenfiets, een nieuwe heup, een nieuw figuur (in ontwikkeling...haha), leek het me tijd om ook maar weer eens aan een nieuw autotje te denken. Dit keer dan ook écht nieuw...en niet alleen denken...de keus is eigenlijk al gemaakt... Na een paar jaar genoten te hebben van Duitse Gründlichkeit, ga ik weer terug naar mijn roots: l'amore Italiano.... oftewel een Fiat Panda (pas op: degene die nu in lachen uitbarst, krijgt nooit meer een lift ;-) enneh geintjes dat ie in ieder geval achterop mijn fiets past, worden NIET gewaardeerd ;-) ). Rest mij alleen nog één belangrijke keuze te maken... Welke kleur gaat het worden?

Twijfel nog tussen zwart (vind ik altijd een mooie kleur voor een auto) of wordt het dit keer een vrolijk, optimistisch kleurtje...een kleur die past bij mijn leven(sinstelling)? Mmm, ik denk dat ik het al wel weet...

Sonja Bakker strafkamp wérkt wel...

Gisteren zijn we gaan biken in Rheden. We waren Patrick, Ilja, Claudine, Reinier en ikzelf. Het was super weer, niet te warm, gewoon droog en lekker. We hebben een paar uren heerlijk gedwaald op onze favoriete spots. De Slayer bevalt me zo goed, dat ik bijna huiver om de Switch, maar ik weet eigenlijk wel zeker dat de Switch nóg fijner zal rijden. In elk geval begin ik me weer aardig thuis te voelen in mijn orginele comfortzone. Dat wil zeggen hoppen, manuallen, droppen en meer van dat soort en ik ben daar zo gelukkig mee. Ik ben nog niet onbezorgd aan het rijden, maar ik schrik weer veel minder en voel me erg ontspannen op de bike. Geen foto's gemaakt deze keer, wel friet achteraf :-)

Patrick heeft al enkele weken Sonja Bakker achter de rug en is enorm afgevallen. Dat niet alleen, zijn fitheid frustreerde ons allemaal. Dat beloofd wat voor de Megavalanche... nog veel werk te doen.

ps. Niet storen...

Het was niet eens de laatste aflevering, volgende week weer! [yeah] Ik was ruim op tijd thuis, ben op tijd naar huis gegaan, boterhammetje gegeten en een lekker stuk op de wielrenfiets gereden. Dat was voor het eerst sinds mijn ongeluk. Ik had het namelijk voor me uit geschoven omdat je op de wielrenfiets erg naar voren moet leunen. Maar op wat kleine na-weeen na, heb ik er geen last van gehad!

Dus niet storen...

...vanavond -geloof ik- weer een seizoensafsluiter van Grey's Anatomy. Vorige week crisis tussen Christina (luv her!) en Burke. Dus ik ga zorgen dat ik op tijd weer voor de buis zit, dat wil zeggen... Zo op tijd naar huis (was er ook al om half 8) en snel even eten, wat trainen en hoppa!

Gisteren met mijn ouders in Apeldoorn gaan mountainbiken. Ik had geen medestanders om naar Malmedy te rijden, en alleen vond ik ook weer wat. Het mooie weer wilde ik ook niet voorbij laten gaan zonder op pad te gaan. Ik had het Spelderholt uitgekozen en ik ben trots op ze, schitterend biken maar flink afmatten.

Still alive...

Ja ja, Koekiemonster is still alive... ik had de afgelopen tijd alleen niet zoveel nieuws om te melden.. nu ook nog niet, maareh begin me een beetje schuldig te voelen dat Soep het ene verhaal na het andere typt, enneh ik het laat afweten... vandaar nu dus een verhaaltje om het verhaaltje... Mmm, wat zal ik eens typen... mijn herstel verloopt nog steeds goed, gaat absoluut steeds beter, en ook al kan ik nog niet zo lang als vóór mijn operatie zonder kruk lopen, het lopen op zich gaat wel beter dan ervoor. Ik loop gewoon rechtop en het ziet er soepeltjes uit... (haha; met de nadruk op 'ziet', want om eerlijk te zijn, voel ik mijn spieren en pezen zo nu en dan wel tegenstribbelen, maar dat zijn 'nootjes' ;-)....

Heb ondertussen ook al weer eens auto gereden...en ook dat ging goed...beetje inspannend om me weer te concentreren, maar da's een kwestie van een paar keer weer doen...

Sporten doe ik nog maar niet...heb mijn rentree in de spinning-sport voor de zoveelste keer uitgesteld... ik wil het eigenlijk errug graag, maar ik weet dat het zo'n frustrerende teleurstelling gaat worden, dat ik het liever nog even uitstel...
Begin april ga ik weer werken en dat lijkt me een mooi moment om ook maar weer op de fiets te stappen... kan ik meteen al mijn 'werk-frustraties' (welke?) eruit knallen...

Ben ondertussen al wel wat kilo'tjes kwijt, da's wel een lekker gevoel...nog vele te gaan...maareh ik hou mezelf ook nog voor dat als ik straks weer ga sporten, die er ook nog wel afgaan...
Ik hou me redelijk aan mijn gezonde eetgewoontes... Lijkt wel toeval (bestaat niet...), maar elke keer als ik zo iets schrijf, heb ik net 'gezondigd'... gisteren was mijn zwager jarig en heb ik genoten van een stuk appelgebak (fruithapje van de dag?) enneh gisteren voor het eerst in lange tijd ijs gegeten... en nog een keer ijs en nog een keer ijs... En het was HEERLIJK!!!!

Een mooi ritje in Nijmegen

Vandaag een heerlijk ritje in Nijmegen gedaan. Het was geweldig weer, dat betekende ook veel wandelaars die van het lekkere weer aan het genieten waren. Het rijden ging uitstekend, heb ook weer meer kunnen springen, en nagenoeg geen last van mijn arm gehad. Ook voel ik me steeds meer op mijn gemak op de fiets en durf ik mijn grenzen weer wat meer te verleggen. Gelukkig maar, want na zo'n blessure-rijk jaar gaat het een beetje tussen je oren zitten.

Na afloop hebben we pannenkoeken gegeten, maar helaas waren ze niet zo lekker. Beetje te vet waren ze. Ik heb wel foto's gemaakt trouwens, staan op Flickr. De camera die ik afgelopen december heb gekocht, de Canon G7, bevalt supergoed!

Oh, trouwens goed nieuws! Ik heb vrijdag mijn nieuwe frame vast gehouden! Hij is er eindelijk, nu moet ie nog gemonteerd worden. Niet alle onderdelen waren al op voorraad, dus het wachten is nu daarop. 21 maart is de team presentatie van het xc team van Stappenbelt, en heb ik ook mijn momentje. Dus... 21 maart zal hij zeker af zijn. Can't wait!

Stil hier...

...was de opmerking zojuist. Daarom een update! Vandaag te horen gekregen dat mijn nieuwe (mountainbike) frame is gearriveerd en krijg nog te horen hoelang het duurt er daar een complete fiets van is gemaakt (snel hoop ik). Ik was eigenlijk teleurgesteld wegens het weer vanochtend. Ik had er alles voor over gehad om dat morgen pas te krijgen, maar wie weet... Morgen, of liever ergens dit weekeinde, ga ik weer biken met vriendjes. Maar zoals altijd, hebben we problemen met afstemmen wanneer precies. Inmiddels zijn we dat gewoon en worden we er niet meer chagrijnig van. Besluiteloos noemen we dat, er zit een verhaal achter :)

Met mijn afvallen gaat het zo-zo. Deze week griep gehad, niet getraind en met SB'en gaat het erg slecht. Niet dat ik ongezond eet en veel snoep. Maar ik hou me er niet meer aan en waarschijnlijk daarom ook stagnatie in het afvallen. Misschien toch weer oppakken?

Het is nu begin maart (oh yes, de lente is om de hoek). Dat betekend: binnenkort weer downhillen in Belgie. En dat trainen nu een stroomversnelling mag krijgen, wil ik eind mei goed presteren. En dat wil ik eigenlijk wel. Eind mei is er een downhill wedstrijd in Winterberg en dat is voor mij een soort thuiswedstrijd. En dan wil je graag goed doen he!

Met een beetje geluk dit weekend foto's en verslag van biken in Nijmegen én foto's van mijn nieuwe frame. Oja, als ik de collectieve lezers nu nog mag vragen om te duimen voor mijn bus. Die is momenteel bezig aan zijn APK test en hij had het er een beetje moeilijk mee vanochtend, of ie er wel doorheen zou komen. Allemaal duimen dus!!