"Het kind gaat op stap"

Dat zegt mijn moeder altijd. Ik heb het namelijk van haar, als de ik volgende dag iets bijzonders (vaak leuk) heb te doen, ben ik helemaal opgewonden, zenuwachtig en zelfs zo erg dat ik er niet van kan slapen.

Morgen ga ik mountainbiken, voor het eerst sinds oktober (de 10 minuten in december niet meegeteld) en ik ben er helemaal spannend voor. Want ik weer zeker dat ik het conditioneel nog niet aankan en arm-technisch weet ik niet hoelang ik het kan uithouden, maar ik ben er gewoon rijp voor. Ik stap op en zie wel waar ik strand. Mijn tas staat al klaar, zou er bijna extra vroeg voor naar bed gaan, want ik weet gewoon dat van slapen wel niet zo heel veel zal komen.